Deze foto is niet door mij gemaakt, maar door het personeel op deze boot. Voor mij symboliseert ze iets groters: het nemen van mijn eigen koers in het leven.
Het gaat om keuzes maken die bij mij passen, mijn stem durven laten horen en mijn dromen volgen, zonder me kleiner te laten maken door anderen. Het betekent ook relaties bouwen op wederzijds respect, gelijkwaardigheid en vrijheid voor beide kanten. Een herinnering dat het leven het mooist is wanneer je authentiek durft te zijn, terwijl je open blijft voor verbinding.
Het is inmiddels meer dan een jaar, misschien zelfs twee, sinds ik voor het laatst nieuwe foto’s of verhalen op deze website plaatste. Waarom? Omdat privé het leven soms zwaarder weegt dan woorden kunnen dragen. Ik was vooral bezig met verwerken, met zoeken naar mezelf. Situatie na situatie kwam voorbij, met emoties die ik lange tijd opzij schoof. Maar gevoelens hebben hun eigen ritme: negeren helpt even, maar uiteindelijk komen ze terug — en meestal met een dramatisch tromgeroffel en een grootse entree.
Toch bracht deze periode ook helderheid. Ik ontdekte wie ik ben, wat ik wil en waar ik sta. Dit inspireerde me om mijn website en foto’s opnieuw te laten spreken. Fotografie leerde me dankbaar te zijn voor het kleine, het alledaagse, en om schoonheid te zien in de dingen die we vaak over het hoofd zien — zelfs dat scheve plantje dat altijd zijn eigen richting kiest.
Mijn wens is eenvoudig: als ik met mijn foto’s of woorden één iemand kan laten glimlachen, troosten of zich herkennen kan laten voelen, dan voelt dat als een doel bereikt. En ja, soms is dat al bij het zien van een kat die op een vreemde manier op de bank ligt, maar het telt.
Ik schrijf nu in het Nederlands. Voorheen koos ik Engels, omdat veel bezoekers uit het buitenland kwamen. In mijn moedertaal kan ik mijn gedachten en gevoelens makkelijker vangen. Tegenwoordig kan een browserpagina de rest toch vertalen, waardoor de wereld nog steeds dichtbij blijft. (En eerlijk gezegd, Google Translate doet soms beter zijn best dan ik.)
Daarnaast wil ik spiritualiteit integreren in mijn blog. Niet alles zal bij iedereen resoneren, en dat hoeft ook niet. Neem wat je raakt, laat los wat niet bij je past — en haal er af en toe een knipoog uit.
Dit is mijn pad: soms hobbelig, soms zacht verlicht, maar altijd authentiek. En ik hoop dat wie hier leest een stukje van die reis meeneemt voor zichzelf — of in ieder geval even kan glimlachen om de kronkels van mijn verhaal.
Liefs NtiniC
Reactie plaatsen
Reacties